Reisverslag: Harz Region – Leipzig – Dresden

Toen ik op de vraag waar we deze zomer op reis zouden gaan “de Harz Region in Duitsland” antwoordde, werd dat antwoord steevast gevolgd door: “Waar?”.

Precies de reden waarom we naar die regio gingen: niemand kent het.

De Harz Region is een natuurgebied in Midden-Duitsland dat enerzijds op de oude grens tussen West- en Oost-Duitsland ligt en anderzijds op de huidige grens tussen Nedersaksen, Thüringen en Saksen-Anhalt.

Harz, vakantie augustus 2014

Reken op zo’n 6 uur rijden vanaf Brussel.

Onderweg stopten we even in Göttingen. Een leuk stadje met enkele toffe winkelstraten, maar je mist niets als je het overslaat. Maar wel fijn voor een korte tussenstop.

Walkenried

We hadden een week geboekt in Hotel Sonnenhof in Bad Sachsa. We kregen een bijzonder ruime kamer, die er misschien wel wat ouder uitzag, maar die voorzien was van alles wat je nodig hebt, met zelfs een balkon waar je rustig kunt genieten. We sliepen er heerlijk.

Bad Sachsa is overigens een prima uitvalsbasis voor de hele Harz Region. Het ligt aan de rand van het natuurgebied Harz. Je vindt er talrijke lieflijke dorpjes, het ene al wat kleiner dan het andere, waar je altijd wel wat te ontdekken hebt. Negeer een dorp niet omdat het klein is, je kunt er verrassende ontdekkingen doen. Walkenried is een mooi voorbeeld.

Onze eerste grote bestemming was de grootste berg van Noord-Duitsland: Brocken. Je kunt die op verschillende manieren bereiken: via een toffe stoomtrein, te voet via een asfaltweg, te voet via moeilijke en heel moeilijke wegen.

Wij kozen voor de stoomtrein omhoog en de moeilijke weg omlaag. Zorg er wel voor dat je op tijd bent voor de trein.

Op Brocken zelf is er op de zendmast na niet zo veel te zien. Interessanter is wat je vanaf de Brocken ziet: een 360° panorama van midden-Duitsland. En als je geluk hebt, zie je bijzondere dingen. Zo konden wij in de verte een bui het landschap over zien trekken. Je zag duidelijk het begin en het einde van de regenbui. Fascinerend!

Een prachtig huis in Goslar

Goslar was de volgende bestemming, een lieflijk stadje. Ga op de markt vooral iets drinken in de brouwerij waar ze zelf het Gosebier brouwen. Hoewel het bier en de bediening prima waren, vonden we het vreemd dat de ober bij het betalen van de rekening de vraag stelde hoeveel drinkgeld we bereid waren te geven, ook als we met kaart betaalden. Dat vonden we niet zo netjes, maar gelukkig bleef het beperkt tot deze ene keer. Bezoek zeker ook het paleis.

Onze volgende uitstap bracht ons voor het eerst in het vroegere Oost-Duitsland: Quedlinburg. Het was een vreemde sensatie dat we rondliepen in wat vroeger de DDR was. Het enige waar je dat nog echt aan merkt zijn de brede straten en grote gebouwen. De markt van het stadje is heerlijk om te vertoeven.

Sommige dingen moet je echt weten te vinden, zoals de Sonnenstein, een glazen platform dat niet meteen geschikt is voor mensen met hoogtevrees. Maar het uitzicht is wederom prachtig.

De Sonnenstein – durf jij op zo’n glazen platform waarop je in de diepte kijkt?

Ondertussen viel het ons op hoe gigantisch veel eiscafes Duitsland telt. In vele steden zijn er talloze en ze worden flink bezocht. Onvoorstelbaar hoeveel ijs Duitsers eten. En niet een of twee bolletjes, maar heuse coupes vol ijs, saus, slagroom en meer.

In het hotel waar we verbleven was er bij het ontbijt heerlijke kaas te vinden die ons deed denken aan Franse Comtékaas. Het bleek om espressokaas te gaan. Die kaas wordt bedekt met koffie die dan de kaas doordringt. Maar je proeft niets van de koffie. Voor wie geïnteresseerd is, je vindt ze bij Landwohl in Bad Lauterberg. Ze kunnen er de kaas ook vacuüm verpakken zodat je ze probleemloos mee naar huis kunt nemen.

Je vindt in deze streek diverse Grenzlandmusea die gaan over de toenmalige grens tussen Oost en West. Ik raad dat van Eichsfeld aan. Toen we er arriveerden, werd ons gevraagd of we graag een speciale (en gratis) rondleiding kregen. Daar gingen we graag op in. Onze gids bleek een 80-jarige professor. Omdat we maar met drie waren, kregen we zowaar een privérondleiding op het terrein dat vroeger tussen de afspanningen met prikkeldraad lag en dat vluchters met ware doodsverachting probeerden te overbruggen.

We mochten er oude torens betreden en de plaats nemen van de vroegere Oost-Duitse soldaten. Bijzonder indrukwekkend allemaal. De rondleiding duurde dan ook al snel meer dan twee uur en was doorspekt met persoonlijke ervaringen van de professor. We hoorden hem dan ook uitvoerig uit over die tijd. Zalig!

Vóór we onze reis boekten, hadden we al besloten dat we er best nog een citytrip aan konden toevoegen. Maar wat in de buurt van Harz was de moeite waard? We kwamen uit op Leizpig en Dresden, twee steden die ook in het licht van de Tweede Wereldoorlog niet onbelangrijk waren. Maar welke stad werd het? We besloten ze allebei te bezoeken: een halve dag Leipzig, anderhalve dag Dresden.

Die indeling bleek de juiste.

Leizpig is wel een leuke stad, maar veel meer dan het universiteitsgebouw (en een geweldige muziekscène) bleek er niet echt de moeite waard.

Dan was Dresden wel heel wat anders. We kwamen ogen tekort en bezochten de binnenstad meerdere malen op die anderhalve dag tijd. Alle gebouwen van vóór het beruchte bombardement van de geallieerden waren heropgebouwd met de originele stenen. Die zien dan ook nog zwart van het bombardement en werden niet in hun originele kleur hersteld. Dat geeft ze een behoorlijk speciaal en zelfs wat luguber uiterlijk.

Zowel in Leipzig als in Dresden verbleven we in het Hyperion hotel. In beide gevallen zijn die ideaal gelegen om de steden te voet te bezoeken. En slapen en ontbijten doe je er heerlijk.

Ik heb het nog niet gehad over wat voor ons Vlamingen uiterst belangrijk is: eten.

Dat het Duitse eten niet veel voorstelt, hoef ik je niet te vertellen. Het is wel degelijk maar niet verfijnd. Als je de Duitse kost beu bent, dan is er altijd wel een Italiaan, Griek, Viëtnamees of iets dergelijks te vinden waar je zeker aan je trekken komt.

Maar wat met de echt verfijnde keuken?

Buiten de steden is het zoeken als een speld in een hooiberg. Maar ook in de steden zijn de verfijnde restaurants arm gezaaid.

In Dresden vonden we een restaurant dat Michelinwaardig was: Restaurant Moritz. We werden er prima ontvangen en kregen heerlijke gerechten voorgeschoteld. Het was ook het enige restaurant waar ons werd uitgelegd wat er op ons bord lag.

We waren door Duitse vrienden op voorhand gewaarschuwd dat het Duits van de in Saksen wonende Duitsers voor ons onverstaanbaar zou zijn, maar dat viel behoorlijk goed mee. Bovendien deden Duitsers hun best toen ze merkten dat we niet uit Duitsland kwamen. Maar wat een verschil met Vlamingen! Als iemand ons vertelt dat ze niet uit Vlaanderen afkomstig zijn, dan vragen we spontaan waar ze dan wel vandaan komen. Niet zo in Duitsland. Het interesseert hen geen barst van waar je komt.

Let ook op als je wil betalen. Vertel bij het vragen naar de rekening meteen of je met contant geld dan wel een kaart wil betalen. Anders kan het zijn dat ze voor jou beslissen en zodra de rekening is gedrukt, kunnen ze niet altijd nog veranderen.

Vriendelijk zijn en nette manieren hebben loont overal, ook in Duitsland.

Duitsland is voor de meesten onder ons een onbekende maar toch bijzonder mooie vakantiebestemming, en al zeker de Harzregio. Misschien kan dit reisverslag er iets aan veranderen.

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

About the author

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *