We verdienen het stilaan niet meer

Hallucinant, dat is het enige woord dat ik nog kan bedenken bij het schouwspel van de afgelopen weken. Welk schouwspel?

Wie zit waar? Who cares?

Wel, laat ons beginnen met eigen land. In Vlaanderen maken politici ruzie over waar ze in het parlement gaan zitten. Net zoals kleuters die in de klas bij hun vriendje willen zitten en pruilen als dat niet mag, discussiëren ook onze politici over wat ze écht belangrijk vinden.

Federaal is er nog lang geen regering. Wat zit die in de weg? Niets anders dan ideologie. En geld natuurlijk. En dat allemaal onder het mom van in te zitten met de eigen bevolking. Nonsens!
Mochten ze echt met de bevolking inzitten, dan zouden ze heel wat anders aan hun hoofd hebben en elkaar eenvoudig kunnen vinden in een regering.

In het buitenland gaat het niet veel beter. In het Verenigd Koninkrijk houdt een kwast zijn idiote plan voor het verlaten van de Europese Unie vol, eveneens onder het mom dat het voor de eigen bevolking een goede zaak is. Quod non.

Kleuter en peuter samen

In Israël mag een echte fascist een nieuwe regering vormen, in Turkije is er zo een al lang aan de macht, en ook Venezuela en Brazilië weten ondertussen wat dat betekent. In het Midden-Oosten regeert godsdienst, een al even nefast gegeven. In Afrika liggen de beruchte stammentwisten nog altijd niet achter de rug en in Azië hebben ze eveneens last van godsdienst en politieke ideologie.

En dat brengt ons naadloos bij de meest narcistische en grootste peuter van allemaal: Donald Trump. Hoe dom of geïndoctrineerd kun je als bevolking zijn om voor zo iemand te stemmen?

Wat al die kwasten vergeten, is dat ideologie en geld over enkele decennia niet langer van tel zullen zijn. Dan gaat het om land, drinkbaar water en voedsel.

Ben ik aan het doemdenken? Helemaal niet. De wetenschap heeft heel duidelijk verklaard wat we deze eeuw nog mogen verwachten als we zo verder doen. En mooi is het niet. Al was het maar omdat verandering er niet meteen zit aan te komen. Alle politici doen lustig verder.

Want wat doet de mens? Die schimpt op een zestienjarig meisje dat gewoon verkondigt zoals het is. Dat met argumenten (en jazeker, ook enige emotie, je zou voor minder in zo’n wereld) naar voren komt. Daar worden geen inhoudelijke argumenten tegenin gebracht. De enige reacties hebben met de persoon zelf te maken, en met het ontkennen van wat de wetenschap verkondigt. Ik lees de reacties van die zielige mensen op sociale media en …

… de slotsom is duidelijk: ook al zijn er heel wat goede mensen, de mensheid in haar geheel verdient deze planeet niet. Een goed gemikte asteroïde kan deze aberratie van de natuur nog het best wegvegen.

En voor wie de planeet wel verdient, die moet misschien naar een afgelegen plekje vruchtbare grond in Scandinavië verhuizen. Voldoende hoog om niet door stijgend zeewater te worden overspoeld, stilaan voldoende warm voor een aangenaam klimaat en vruchtbaar genoeg om zelfredzaam te zijn.

Allen daarheen. Nee, niet allen, alleen wie het echt verdient, maar geen politici, ook geen groenen, want die zijn geen haar beter dan de rest.

Het is er hoog, steeds aangenaam warmer en ook vruchtbaar: Scandinavië.
Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *