Een supermaan is niet super

Elke zoveel maanden kun je het in (bijna) alle kranten lezen en ook deze week was het opnieuw van dat: er is een supermaan te zien. Steevast krijgt zo’n maan ook een bepaalde maan: sneeuwmaan was de laatste.

Begrijp jij waarom je je schrap zou moeten zetten? #sensationeelwoordgebruik

Op sociale media tiert het dan welig met allerlei boude beweringen: de maan zal heel veel groter lijken en uiteraard zal die ons op speciale energetische wijze beïnvloeden.

Ook bij een gewone volle maan gebeurt er naar verluidt van alles: er worden meer kinderen geboren, meer criminele feiten gepleegd … Verzin het maar, het kan altijd aan het lijstje worden toegevoegd.

In mijn lezing over mythes moet ik de mensen altijd teleurstellen. Er is immers helemaal niets van aan. Meer nog, als het al zo zou zijn dat de maan een (extra) invloed op ons uitoefent, dan zou die dat moeten doen bij nieuwe maan, waarbij maan en zon aan dezelfde kant van de aarde staan en dus hun gezamenlijke kracht kunnen uitoefenen. Maar over nieuwe maan lezen we nooit in de pers.

Logisch ook, nieuwe maan valt niet op, want we zien ze niet. Volle maan zien we daarentegen maar al te goed. En dus valt het ons op als er iets bij volle maan gebeurt, maar niet als iets bij nieuwe maan gebeurt. En dan begint ons o zo selectieve geheugen op volle toeren te draaien. Vergelijk het met als je aan iemand denkt die je al lang niet meer hebt gezien en die persoon dan plots belt of een berichtje stuurt. Telepathie, toch? Maar al die keren dat je aan die persoon dacht en er niets gebeurde, die ben je voor ’t gemak vergeten. De mens is een raar wezen.

En die supermaan? Die is maar 5% groter dan een normale volle maan. En die 5% valt echt niet op hoor.

Van dichtbij valt een supermaan (rechts) wel op,
maar vanop afstand merk je er nauwelijks iets van.
Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *